با تو ام ای سهراب

        ای به پاکی چون آب

        یادته گفتی بهم ، تا شقایق زنده است زندگی باید کرد !

        نیستی سهراب ببینی که شقایق هم مرد

        دیگه با چی کسی رو دلخوش کرد

        یادته گفتی بهم ، اومدی سراغ من نرم و آهسته بیا

        که مبادا ترکی برداره  چینی نازک تنهائی تو

        اومدم آهسته ، نرم تر از یک پر قو

        خسته از دوری راه ، خسته و چشم به راه

        یادته گفتی بهم ، عاشقی یعنی دچار

        فکر کنم شدم دچار

        تو خودت گفتی چه تنهاست ماهی اگه دچار دریا باشه ،

        آره تنها باشه

        یار غمها باشه

        یادته می گفتی :

        گاهگاهی قفسی میسازم ، می فروشم به شما

        تا به آواز شقایق که در آن زندانی است ،

        دل تنهائیتان تازه شود

        دیگه حتی اون شقایق که اسیر قفس ،

        سهراب

        سائل یک نفسه

        نیست که تازگی بده این دل تنهائی من

        پس کجاست اون قفس شقایقت

        منو با خودت ببر به قایقت

        راست می گفتی ،

        کاش مردم ، دانه های دلشون پیدا بود

        آره ،

        کاشکی دلشون شیدا بود

        من به دنبال یه چیز بهترینم سهراب

        تو خودت گفتی بهم

        بهترین چیز رسیدن به نگاهی است که :

        از حادثه عشق تر است