باز بر خاک درت  روی نياز آوردم

آن دلی را که شکستی  به تو باز آوردم

کوته از ناز نکن دست تمنائی را

که بدامان تو از روی نياز آوردم

لاله وش داغ به دل خون به جگر آن گل بود

که من از گلشن ديدار تو باز آوردم

      دستخوش صیاد کرکسها ,کبوتر می کشی

      با یکی می پروری بادست دیگر می کشی

      تکه شمشی بودی اول بار که من  دیدم تورا

      ای تبرزین مسی استاد مسگر می کشی

      از کدام ایل وتباری کاینچنین یک مرغ را

      بازبان تشنه اما دیده ای تر می کشی

من بودم و يار بود و پروانه و شمع

من ماندم و يار رفت و پروانه پريد

تا صبح زهجر يار خود همچون شمع

ناليدم واشك حسرت از ديده چكيد

ازدوري پروانه دل شمع شكست

پشتش زفراق و هجرت يار خميد

گفتم غزلي ز بي وفايي نگار

آن يار كه از برم چو آهو بِرَميد

من گفتم و شمع اشك ريزان بگريست

با گوش دل او قصه  هجران بشنيد

چندان بگريستي كه در وقت طلوع

از شمع اثر نماند و من ماندم و شيد

من ماندم و اشكهاي پاشيدۀ شمع

هجري كه براي من او شد جاويد

کاش ای تنها اميد زندگی

می توانستم فراموشت کنم

يا شبی چون آتش سوزان دل

در لهيب سينه خاموشت کنم

کاش چون خواب گران از ديده ام

ياد رويت نيمه شبها می گريخت

مرغ دل افسرده حال و بسته پر

از ديار آرزويت می گريخت

کاش احساس نياز ديدنت

از وجودم چون وجودت دور بود

در دلم َآتش نمی زد آن نگاه

کاش آن روز چشمهايم کور بود

کاش آن روز در گلستان خيال

ای گل وحشي نمی چيدم تو را

تا نسوزم در خيال و آرزو

کاشکی هرگز نمی ديدم تو را

باز امشب يک شب طوفانی است

باز چشمان دلم بارانی است

باز هم در کوچه می گريد درخت

باز امشب رفته بر مهتاب سخت

کوچه امشب ميزبان سايه نيست

بی تو دل از روشنائيها تهي ست

باز با دلشوره تنها مانده ام

در کنار لحظه ها جا مانده ام

گوشه دل هم پر از خالی شده

لحظه هايم خوب پوشالی شده

شانه ها را طاقتی ديگر نماند

چشمها را فرصتی ديگر نماند

لحظه ها هم جانيانی هرزه گرد

فصلها پائيزيند و سرد و زرد

نور امشب محو شد از کوچه ها

آشنائي دور شد از ياد ما

آشنا را کوچه ای از من ربود

در کنار کوچه ای ديگر غنود

سايه ها بی شک مرا زائيده اند

با تمسخر عشق را پائيده اند

سبز ميشد خاطرم از ياد عشق

در گلويم ناله و فرياد عشق

بي تو گوئي عشق بی معنا شده

دستهای سادگی تنها شده

بی تو سر تا سر شب و تنهائي ام

آسمانی بی فروغ و خالی ام

عشق اما بی خيال از شوق ما

سوت می زد می گذشت از کوچه ها

در سکوتی بی نهايت خفته ام

با لبی لبريز از نا گفته ام

عشق ما را گوش مالی داد و رفت

لحظه ها را رنگ شالی داد و رفت

زندگی را عشق رنگ و بو دهد

عشق را چشمان گرمت سو دهد

برگريزان زمان را چاره نيست

عشق می داند که درمانم ز چيست

آه اين غم هيچ با انصاف نيست

شعر می خواند گلويش صاف نيست

کاش ميشد عشق را يک لحظه ديد

نقش پايش را به روی دل کشيد

دیشب به هنگام سحر همراه شبدرهای تر

                                                                               من حال خوبی داشتم 

بر شانه عریان تو یکدانه ارزن کاشتم

یک دانه دادم ای عجب یک باغ گل برداشتم

یک چشمه بوی نسترن یک تنگ عطر یاسمن

یک عالمه توت و تمشک یک کوزه عطر بید مشک

یک کیسه گلبرگ طلا تشتی پر از برگ حنا

سبزینه های گل به سر زنبیلی از ریحان تر

                                                                               از دامنت برداشتم

انبار و کیف و گنجه را از عطر تو انباشتم

با کرکهای بید مشک با تاز یاقوت تمشک

با شب کلاه نسترن با طره های یاسمن

با ترکهای نارون یک قایق از گل ساختم

                                                                               در شط عشق انداختم

دیشب در آن سحر سحر کردم به دریا ها سفر

گشتم هوای تازه را یک شوق بی اندازه را

یک بوسه دادم عشق را یک باغ گل برداشتم

                                                                               به به چه حالی داشتم

دستی تکان دادی در آن صیح مه آلود

یعنی که ای زیباترین ایام بدرود

دستی تکان دادم میان هاله اشک

یعنی که پایان یافت شادی های من زود

در لحظه آخر گلی دادم به دستت

تنها گل گلدان که همرنگ دلم بود

سوتی کشید و ریل را پیمود سنگین

گم شد قطار آهسته پشت هاله دود

سکو تهی شد از قطار این کوه آهن

می رفتی و کوه غمت بر شانه ام بود

روی زمین چیزی نگاهم را نگه داشت

این گل همان گل بود آه اما گل آلود

معبودم دسته گلی را که برای موهایت آورده بودم پژمرد و گلهای قرمز و زیبایش به زردی گرائید و نا مانوس شد که هر لحظه تیغهای اضطرابش به دستم میخورد ، دلدار من چرا نیامدی ؟ کجائی ؟

کبوتری را که به هوای بامت فرستاده بودم دیگر نیامد .

چگونه است که کبوتران سفید و پیغام بر من بر بام تو لانه می گیرند .

میدانم شاید از من دلخوری ؟

آخر چرا چه کرده ام؟

یار عزیزم به چه قیمت مرا تنها گذاشته ای و برای کبوتران من پی در پی لانه گذاردی و دانه افشاندی .

آنها را رها کن تا به نزد من بیایند . تا آنها را ببوسم و ببویم و چون گنجی گرانبها در مقوائی نگهبانیشان کنم .

ترا از من چه آزاریست ؟ ترا ازمن چه دل تنگیست ؟

تمنای دلم را تقبل کن و کاغذی برایم  بفرست که دیگر تحملش را ندارم .

آخر چرا ؟ چه از من دیده ای که چسان بی وفا شده ای ؟

تو که هیچ وقت من را فراموش نمی کردی .

آیا از من دلخوری داری ؟ اگر ازمن اشتباهی سر زده است معذرت میخواهم .

بخدا دیوانه میشوم اگر برایم نامه ننویسی . یار خویش را ، یار قدیمی خویش را تنها مگذار .

اگر نیامدی ، اگر کاغذی از تو به دستم نرسید ، بدان که آنقدر یاد تو را زنده کنم و به یادت اشک بریزم که سوی چشم از کف بدهم و تکیه بر عصای غم راه روم .

آیا تو همان پری کوچولوئی بودی که رفتی به سرزمین خویش و دیگر باز نگشتی و نگفتی که کسی را داشتیم که الفت ما در دلش رخنه کرده بود .

آخر چطور آمدی و چگونه رفتی که تمنای دل من را نشنیدی ؟

خموش تکیه بر درختی خموشتر از خویش ، درته باغ دور از سر وصدا نشسته ام .

می گویند تنهائی ولی یا چشمان بصیرت بر هم نهاده اند و یا راز آفرینش را فراموش کرده اند .

نمیدانند اونها که تنها نیستم و هرجا قدم گذارم در ملک مالکی بزرگم .

ولی آیا آنان بودن با درختان ، خار و خاشاک ، سنگهای صخره و خاطرات را خلوت میدانند .

آنان فریاد  درختان تنومند را از برای قطره ای آب نمی شنوند ؟

و فغان آنها را آیا هرگز نمی بینند ؟

آیا اجساد شاخه های شکسته رسته بر خاک را نمی بینند که چسان باد از برای غم این عزیزان خود را بر درختان می کوبد و فریادش را در لابلای برگهای نوچه درختان خفه میکند .

 نشسته بر روی زمینی سخت تر و سفت تر و سرد تر از قلب من که از بس باران محبت بر آن نباریده بود او را اینچنین سخت نموده ، چشم بر آسمانی گرفته تر از آسمان دل من ،

گوش به صدای بلبلی که چون من و چه بسا بدتر از من و شاید دیگران به فغان میخواند ،

سوار بر ابرهای رویا ، ابرهائی بزرگتر از ابرهای آسمان که بدرقه اش نسیم صبحگاهی است .

من بدیدن یار می شتابم .

هر گاه اسم یار پیش می آید در ذهن همه پسری بلند قد و خوش اندام پیدا میشود که سوار بر اسب خیال به سوی ما می آید .

ولی آنان نمیدانند که یار شاید همان یار شبهای آرام و سیاه باشد .

همان یاری که از برای آسایش دل داده اش از آسایش خود میکاهد .

آن یاری که با چشمانی اشکبار و با ولعی تمام شفای دختر خویش را تمنا میکند و شاید ،

یار آن یاری باشد که سنگینی گفتار را متحمل می شود و بر خود سخت میکند تا بر یار خویش هموار سازد ، و یا شاید ،

آن یاری باشد که سفیدی خویش را در خود حل میکند و خویش را بر روی سنگ فرش برف بارید ه کاغذ میکشاند و آنقدر می کشد تا جان گدازد و یا شاید ،

آن یاری باشد که در ذهن سوار بر اسب خیال پیش می آید .

اما من به پیشواز سوار کار نمی روم .

به قدوم بهاران قسم به حصول درختان قسم به صدای باران قسم به جفای یاران قسم به نوای ساران قسم ،که از برای دیدن یار خویش

همان یاری که سختی گفتار را از برای هموار ساختنش متحمل می شود می روم .

دسته گلی از غنچه های امید دیدارش را که تیغ اضطراب از ندیدنش هر لحظه دستم را می گزد بردست دارم که میخواهم بروی موهایش که چون دری گران میدرخشد زنم تا زیبائیش را دو چندان نماید .

آری نشسته بر روی زمینی سختر و تکیه بر درختی خموش تر از خویش و دیگران به امید دیدن یار .

   باز روز آمد بپایان شام دلگیر است و من

                     تا سحر سودای آن زلف چو زنجیر است و من

   دیگران سرمست درآغوش جانان خفته اند

                     آنکه بیدار است هر شب مرغ شبگیر است و من

   گفته بودم زودتر در راه عشقت جان دهم

                     بعد از این در کنج عزلت خدمت پیر است و من

   با چنین رعنا غزالی خدعه سازو عشوه باز

                     پنجه اندر پنجه کردن قدرت شیر است و من

   هر گرفتاری کند تدبیر استخلاص خویش

                     تا گرفتارش شوم پیوسته تدبیر است و من

   منعم از کوشش مکن ناصح که آخر میرسم

                     یا بجانان یا بجان میدان تقدیر است و من

   تا نویسم شمه ای از شرح درد اشتیاق

                     از سر شب تا سحر اسباب تحریر است و من

   شاه میخواهم که گوید بر رخ اعدادی ملک

                     قطع و فصل این دعاوی کار شمشیر است و من

   در نظام امر کشور ، در رواج خط عشق

                     آنکه بتواند سرافرازی کند میر است ومن

   پیش ارباب هنر در یک دو بیت این غزل

                     قافیه گر شایگان شد عذر تقصیر است و من

تو گفتی تشنه شعر منی شرمنده ام کردی

ببخشایم اگر زین پیش میگفتم که بی دردی

تو رفتی دستهایت را برای من تکان دادی

ولی من شرم میکردم بگویم ،کاش برگردی

دلم نذر نگاهت باد زان شهر غبار آلود

بگو در کوله بار خود برای  من چه آوردی

زبان لحظه هایت را کسی چون ما نمی فهمد

مگو دیگر ز زخم دوستی یا زخم نامردی

زمانی کوچه ها سرشار از عطر حضورت بود

بهار روزگار من چرا مثل خزان زردی

اگرچه لحظه دیدارمان کوتاه بود آن روز

    واسه دست تو که از شعله  به دوره

    شعله معنی شب و گرمی و نوره

                                                           به فدای سر تو گر چه که دورم

                                                           دل دیونه من سنگ صبوره

    آلاله ، آی آلاله گل خونین پیاله

    چه سخت وقتی آدم نمی تونه بناله

                                                           چه سخت وقتی باید توی گریه بخندی

                                                           چه سخت وقتی اشکات واسه مردم سوال

    آلاله فرق مرگ و زندگی چیست

    وقتی از محبت بی نصیبی

                                                           کی میدونه  چه دردی داره غربت

                                                           تو وقتی با عزیزاتم غریبی

    آلاله ما دو تا ناکام عشقیم

    من و تو نقش بی فرجام عشقیم

                                                           از این داغی که مونده بر دل ما

                                                           من و تو هر دو تا بد نام عشقیم

    تو میدونی تحمل حدی داره

    آلاله کوه اگه باشه میریزه

                                                           همیشه جونتو از تو میگیره

                                                           کسی که پیش تو خیلی عزیز

گفتي كه : چو خورشيد زنم سوي تو پر

چون ماه شبي مي كشم از پنجره سر

اندوه كه خورشيد شدي

تنگ غروب

افسوس كه مهتاب شدي

 وقت سحر

وقتی که ديگر نبود

من به بودنش نيازمند شدم

وقتی که ديگر رفت

من به انتظار آمدنش نشستم

وقتی که ديگر نميتوانست مرا دوست بدارد

من او را دوست داشتم

وقتی که او تمام کرد

من شروع کردم

وقتی او تمام شد...

من آغاز شدم

و چه سخت هست تنها متولد شدن...

مثل تنها زندگی کردن است